Hij is opgegroeid op ski’s, slaapt waarschijnlijk met zijn skischoenen aan en draagt zijn skimasker zoals andere mensen hun gelukssokken dragen. Maak kennis met Léo Anguenot, een puur product van La Clusaz, een topskiër en liefhebber van alle vormen van skidisciplines, zelfs op het water.
Hallo Léo, kun je jezelf eens aan ons voorstellen?
Mijn naam is Léo Anguenot, ik ben 26 en ik kom uit La Clusaz. Ik ben alpineskiër in het Franse nationale team. En voorheen maakte ik ook onderdeel uit van het Franse waterskiteam. Ja, ik ben iemand die zelfs skiet als het nat is.
Waterskiën dus. Maar toch heb je voor de sneeuw gekozen?
In 2018 heb ik ervoor gekozen om me helemaal te concentreren op alpineskiën. Twee carrières op hoog niveau naast elkaar werd zelfs mij een beetje te sportief.
Is dit jouw huis?
Ja, ik woon bij mijn ouders in La Clusaz. Het is mijn veilige plek. Ik woon hier al mijn hele leven, maar al vanaf mijn zeventiende, achttiende ben ik veel weg voor wedstrijden. Maar tussendoor kom ik altijd hier terug. Ik was hier tijdens de lockdown en eerlijk gezegd was dat best een fijne periode voor mij.
Wat betekent La Clusaz voor jou?
Dit is mijn thuis. Ik ben super chauvinistisch wat betreft deze regio. We zijn hier allemaal een beetje familie. We kennen elkaar allemaal. De berg leeft het hele jaar door. En dat is wat ik hier zo leuk vind.
Hoe ziet jouw cv eruit?
Ik begon op 8-jarige leeftijd bij de pré-club en startte toen ik 11 was bij de Club des Sports. Ik was geen super talentvol wonderkind, maar op mijn achttiende begon mijn training zijn vruchten af te werpen. Ik werd Frans kampioen bij de U18 slalom en reuzenslalom, daarna tweede in de juniorencategorie. 5e op de Wereldkampioenschappen voor junioren. In 2019 skiede ik mijn eerste wereldbeker in Adelboden, ik was er niet helemaal klaar voor, maar ging toch. Sindsdien heb ik mijn sporen verdiend in de Europa Cup, met podiumplaatsen en overwinningen… en nu heb ik twee volledige seizoenen in de Wereldbeker-competitie achter de rug. Mijn beste resultaat: 2e in Alta Badia. En op dit moment sta ik 15e op de wereldranglijst van de reuzenslalom.
Was het vanzelfsprekend om prof te worden?
Ja, eigenlijk wel. Mijn ouders hebben allebei deelgenomen aan de Europa Cup en mijn moeder heeft zelfs een wereldbekerwedstrijd geskied.
Het ging altijd over skiën: aan de eettafel, in de woonkamer, in mijn dromen… Alles draaide om skiën. Als ik me verveeld pikte ik altijd de slalomstokken van de club om in mijn eentje te oefenen. Dus ja, het was eigenlijk al een uitgemaakte zaak.
We zagen je op langlaufski’s bij de Boarder Line… Hoe serieus was dat?
Klopt, en dat was niet de enige keer! Elke winter doe ik het twee of drie keer. Ik hou van alle soorten sport. Skiën, fietsen, tennissen, wandelen… Als je ervan gaat zweten, is het iets voor mij.
En ben je nog weleens op de waterski’s te vinden?
Het is mijn tweede passie. Ik vind het net zo leuk als skiën. Mijn vader heeft beide aan mij doorgegeven. Ik ben gestopt met wedstrijden, maar ik doe het elke zomer nog. Het maakt mijn hoofd leeg. En het helpt me om beter om te gaan met de wedstrijdstress. Het is als een soort extra training.
Was je eerste ski-ervaring in de sneeuw of op het water?
In de sneeuw, met mijn oma die kinderen les gaf. Het is een echt familieverhaal. Ik denk dat als je bloed afneemt bij mijn familie, je ook sneeuw vindt.
Wat is je favoriete plek in La Clusaz?
Het massief van Étale. Het is er lekker rustig in de winter en levendig in de zomer. Ik vind het er geweldig. Ik heb ook goede herinneringen aan mijn trainingen daar.
Als je geen profskiër was geweest, wat zou je dan geworden zijn?
Dan had ik zeker een andere sport gedaan. Ik ben gemaakt voor sport. Ik maak ook onderdeel uit van het skiteam van de Franse nationale politie. We zijn ambassadeurs. Misschien blijf ik na mijn carrière werken bij de nationale politie. Maar op dit moment concentreer ik me op de pistes.
Ben je bijgelovig? Heb je bijvoorbeeld Nadal-achtige rituelen?
Ik heb mijn eigen dingetjes, ja. Mijn skimasker met de roze glazen, dat ik ook ophoud als het mistig of zonnig is, zie ik als mijn magische filter. En ik sla mezelf een paar keer op mijn dij voordat ik wegga. Het is een combinatie van concentratie en bijgeloof. Mijn mentale trainer en ik werken al vier jaar aan het mentale stukje. Het is een echt hulpmiddel geworden.
Kun je wat vertellen over je overwinning in Alta Badia?
Het was te gek. Alles voelde perfect: ik had goede benen, goede ski’s, een goed gevoel. Mijn doel was bij de beste tien eindigen. En ik werd tweede. Na de eerste run stond ik negende en ik de tweede run gaf ik alles wat ik had. En toen de anderen één voor één achter me daalden en ik steeg in het klassement… gaf me dat een geweldig gevoel. Het sneeuwde trouwens die dag. En als het sneeuwt, ben ik op mijn best.
Wat maakte deze overwinning in je los?
Veel. Ten eerste mentaal: je krijgt bevestiging voor je harde werk. En het zorgt ervoor dat je meer wilt. Maar er was ook een valkuil: na dat podium zette ik mezelf onder druk en wilde ik het meteen herbeleven. En toen ben ik op technisch gebied de draad een beetje kwijtgeraakt. Nu weet ik: niet het podium moet het doel zijn, maar gewoon goed skiën.
Wat wil je nog bereiken? Heb jij een to-do lijst op de koelkast hangen?
De Olympische Spelen natuurlijk. 2026, of ook 2030, die dan in Frankrijk worden gehouden. Anders ga ik voor podiumplaatsen en een wereldbeker… Maar altijd stap voor stap. Elke wedstrijd is een complete reset.
Hoe ver ben je met de Olympische Spelen? Sta je op de shortlist?
Ja, ik zit in groep A van het Franse team, dus ik sta op de shortlist. Maar er zijn maar vier plaatsen per discipline. Dus we moeten vanaf het begin van het seizoen goed zijn. We hadden een trainingskamp met alle Franse wintersporters. We beginnen de druk te voelen… Maar dat motiveert ook enorm.
En je mooiste moment op ski’s? (Een beetje een cliché-vraag, maar we horen natuurlijk graag het antwoord!)
Mijn podium in Alta Badia, zonder twijfel. Het was vlak voor Kerstmis 2024, dus het was een groot cadeau. Het sneeuwde, ik voelde me net een kind en ik stond naast Marco Odermatt op het podium. De man wist waarschijnlijk niet eens wie ik was… Maar het was enorm cool. Het was een perfecte dag, met de Dolomieten op de achtergrond. Ik zal het nooit vergeten.
