Ver van de schijnwerpers, maar altijd op de paden, onderhouden, beveiligen en shapen zij de trails de hele zomer lang. Ergens tussen pistebewaker, hulpverlener en trailvakman werken ze met de handen, op de helling, en vaak onder de radar.
We ontmoetten Jonathan en Jérémie, twee boegbeelden van het team, om te praten over passie, stenen, en legendarische afdalingen.
Hoi! Om te beginnen, wie zijn jullie?
Jonathan: Ik ben Jonathan Duvillard, sinds 2012 verantwoordelijk voor het Bike Park van La Clusaz. Ik leid een team van 5 Bike Patrols. In totaal zijn we met 6, waaronder Jérémie hier naast me.
Jérémie: Jérémie Marchand. Ik ben nu zo’n tien jaar bike patrol, en bijna twintig jaar pistebewaker/hulpverlener. Twee passiebanen. Echt top.
Zijn jullie in de winter ook pistebewaker?
Jonathan: Ja, maar dat is fysiek minder zwaar dan de zomer.
Jérémie: Ik heb daarentegen meer verantwoordelijkheden in de winter. Maar ik vind die overgang wel fijn, met een kleine pauze tussen de twee seizoenen.
Komen jullie allebei uit La Clusaz?
Jonathan: Nee, ik ben half Bretoens, half Savoyaards.
Jérémie: En ik kom uit Lyon, maar ik kwam hier als kind altijd naartoe, mijn opa had een appartement in La Clusaz.
Hoe ziet een typische dag als Bike Patrol eruit?
Jonathan: De beste dag? Als het hele team samen is. We gaan een enduropiste reshapen, soms zitten we in een creatiefase, en beslissen we samen over het tracé, de bochten, de sprongen. We werken goed, gaan snel vooruit, en genieten er vooral van.
En wat is de weg om bike patrol te worden?
Jonathan: Er is een opleiding van 15 dagen bij het IFV (Institut de Formation du Vélo — opleidingsinstituut voor mountainbike), met een eindexamen. Daar leer je over wetgeving, hulpverlening, shape-technieken, drainage, het bouwen van obstakels… Het is een passieberoep. Heel fysiek, maar super lonend.
Is er een piste die jullie gek maakt?
Jonathan: La Ferriaz, absoluut. Steile helling, stenen, wortels, erosie, water dat moeilijk te beheersen is. We maken het schoon, en een week later lijkt het alsof er een vrachtwagen een steengroeve heeft leeggekiept. Het is ondankbaar werk.
Jérémie: En daarbij komt nog dat we er geen graafmachine op kunnen krijgen zoals we zouden willen. Te moeilijk bereikbaar. Eenmaal begonnen, zit je erin tot beneden.
Waar zijn jullie het meest trots op?
Jonathan: De enduropistes. Het eerste tracé dateert van 2013, de Encarnes. Vandaag krijgen we reacties van renners van wereldniveau. Alles wordt met de hand gedaan, zonder machines.
Jérémie: Schop, houweel, hark, kettingzaag. En geen enkele boom gekapt, we werken eromheen. We passen ons aan het terrein aan.
Is het niet frustrerend dat mensen een piste al rijden voordat hij open is?
Jonathan: Nee, integendeel. Mensen zien het werk, ze bedanken ons. En als een piste net geshaped is, is het als fluweel. Mensen praten erover als een poederdag… maar dan op de mountainbike.
Wat maakt La Clusaz uniek op mountainbikegebied?
Jonathan: Ons enduroproduct. Het is een mix tussen enduro en downhill, goed geshaped, geen willekeurig pad. Het is echt een eigen concept.
Jérémie: We noemen het soms “endurache” of “zachte DH.” Een hybride format dat je nergens anders vindt.
Als jullie ergens anders zouden moeten werken, waar dan?
Jonathan: Canada.
Jérémie: Hetzelfde. Maar we houden van La Clusaz, hoor!
Hoe is jullie team?
Jonathan: We zijn echt een groep vrienden. Dit jaar zijn we heel hecht. Théo is bij ons gekomen en paste er meteen perfect in.
Jérémie: Als de sfeer niet goed is, kan het gewoon niet werken in dit vak. Nu klopt het helemaal.
Wensen voor de toekomst van het bikepark?
Jonathan: We moeten groot denken. De toekomst is echte mountainbikeontwikkeling op het niveau van de Aravis: La Clusaz, Manigod, Le Grand-Bornand, Saint-Jean-de-Sixt. Alles met elkaar verbinden, zoals de Portes du Soleil.
Jérémie: We werken er als team aan. Maar tussen sluitende paden en terreinbeperkingen door is het niet simpel. We blijven het bestaande verbeteren.
Houden jullie in de gaten wat de bike patrols van andere skigebieden doen?
Jonathan: Ja, we kennen bijvoorbeeld het team van Les Saisies goed. We wisselen uit, rijden soms samen.
Jérémie: Maar er ontbreekt nog een echt “Bike Patrol Congres,” toch? (lacht)
Nog een “what the fuck”-anekdote om af te sluiten?
Jonathan: De dag dat Sam Hill en Fabien Barel bij ons opdoken op de piste, samen met Kilian Bron. Ze testten Mavic-wielen. Perfecte omstandigheden. We zagen ze volledig gaan op de Encarnes. Een moment buiten de tijd.
Jérémie: Ja, we waren ontroerd. We dachten: “Oké, dit hebben we echt voor elkaar gekregen.”
